Tilburgse kermis

6. jul, 2020

Kermis 2020.

Hoe zal het nu gaan? Gaat het lukken met die 1,5 meter? laat een kermisbezoeker zich de pas afsnijden en in bepaalde routes lopen? Deze zomer zit zo vol met beperkingen.

Vol verwachting kijk ik uit naar de aangepaste kermis. De Tilburgse Kermis met al die mensen, die geboeide ogen, die vreemde attracties, de lampjes en die geuren. Waar zal ik me aan  vergapen? In vroegere tijden had men hier maanden voor gespaart met een dubbeltjes pot in de kroeg. Zou deze pot het corona tijdperk hebben overleeft?

Er komt weer een kind in me naar boven, vol met herinneringen;

Samen met vader naar de kermis, dartelend en huppelend vertrokken we vanaf de Stationsstraat en er gebeurde altijd wel iets tijdens de wandeling naar de kermispleinen. Eén van mijn broers viel van de hoge stoeprand en kwam snikkend, met een geschaafde de knie aan bij kermis. Jantje die uit de wandelwagen viel omdat we niet opletten dat de stoeprand ophield.  Of ik, die zo aan het rondkijken was naar van alles en nog wat en hierdoor een lantarenpaal niet zag en daar met een harde knal tegen aanliep om vervolgens met sterretjes draaiend voor mijn ogen weer op te staan. Nee wij hadden geen draaimolen nodig. De voorpret was al voldoende. We vergaapten ons aan al die attracties met vreemde vrouwenfiguren die zo groots waren beschilderd op de kermisattracties. De man die vanaf zijn kermiswagen bijzondere rariteiten van mensen aankondigde. Zoals de vrouw met de baard,  de dikste moeder en zoon ter wereld. Ik vond deze mensen altijd heel zielig en snapte niet dat zij zich zomaar lieten bekijken.

Samen met Phillip mocht ik soms in de zweefvliegtuigjes. Ik vond het heerlijk die snelheid met de wind in mijn haren. Van Philip mocht ik niet laag vliegen want dan werd hij misselijk. Om te plagen deed ik dit toch wel een paar keer. Toen Gijs en Jan wat groter waren  bezochten ze vaak het glazen doolhof.

In herinnering ruik ik de geuren van de suikerspin en oliebollen kramen. De oliebollen werden door vader steevast afgekeurd, veel te vet was zijn gevleugelde uitspraak.  Het vet mag niet stinken, want dan is het oud werd ons geleerd. Soms kregen we een suikerspin. Voor moeder kocht vader een bosje paling. Moeder stond samen met een knecht in de automatiek, terwijl wij weg waren. Als troost voor alle ongemakken mochten we gokje wagen bij het touwtje trekken, hier hadden we altijd prijs en kregen een zuurstok die we pas mochten openmaken als we thuis waren. Uren later kwamen we thuis en kregen van moeder achterin de automatiek wat drinken. Daarna gingen we moe naar bed om verder te dromen over die wonderlijke wereld van de kermis.

Gijs was ook dol op de kermis en heeft over dit thema veel getekend en gefotografeerd.  Hij geeft de kijker twee gezichten mee. Eén de lugubere kant van het kermisleven en het kleurrijke vroegere werk. Deze heb ik onlangs tussen al zijn tekeningen terug gevonden. Het is een techniek op papier met verf, gemaakt in 1982. Voordat hij naar de kunstacademie ging.

Mobiele goktent.

Begerende prijs en munt

lokt met stemmig licht.

9. jun, 2020

Schitterende plets

Schept enige verwarring

Vertoont sensatie

2. mei, 2020

Onze vader heeft ook een rol gespeeld in de oorlogsjaren. Zoals al beschreven in het boek. (Zie de passage van onderstaande tekst.)

 

Tijdens de 2e wereldoorlog moesten  de 2 oudste zonen onderduiken, zodat ze niet naar Duitsland gedeporteerd konden worden om daar te gaan werken in de wapenindustrie. Gaandeweg ontstond er meer schaarste, de bezetter nam alles mee naar Duitsland. Er was een groeiend tekort aan goederen en levensmiddelen. Zoon Jan zat nog steeds ondergedoken, ging ‘s nacht voor de eigen bevolking brood bakken en later ook voor de bevrijders, de Engelsen. In dezelfde bakkerij werd overdag brood gebakken voor de Duitsers. Via een Duitse officier heeft grootvader Philip geregeld dat zijn 2e zoon Jan een ausweis (paspoort) kreeg, zodat hij niet in Duitsland hoefde te werken. Hij mocht nu ook overdag brood bakken om te helpen de bevolking van genoeg voedsel te voorzien. Grootvader zorgde er als secretaris van het slagersgilde voor dat het vlees op een eerlijke en rechtvaardige wijze werd verdeeld.”

 

Maar er is nog meer en dit heb ik onlangs gevonden. Een origineel document van de Duitse “oberstleutnant”. Ik heb nog meer geschreven van de avonturen die vader heeft meegemaakt tijdens de 2e wereldoorlog. Mocht je dit leuk vinden te lezen? Stuur dan een e.mail naar kunstcollectiegijs@ziggo.nl  dan krijg je persoonlijk dit verhaal toegezonden.

11. apr, 2020

Alweer 6 jaar dat Gijs niet meer onder ons is.

Met Koffie en een chocolaatje gedenk ik hem.

3. mrt, 2020

De eerste expositie van Gijs.

9 Maart tot 1 april 1990.

Met de erkenning van zijn kunst ging het moeizaam. In maart 1990 hield Gijs een eerste expositie bij Galerie ‘De Gele Gier’ in Gent. Uit de latere briefwisseling blijkt dat Gijs al lange tijd in gesprek was met de galeriehouder, bijvoorbeeld over de te hoge kosten van het drukwerk. Na langdurig overleg kwamen ze toch tot overeenstemming. Bij de galerie werden de schilderijen “Jaargetijden”-” Tijden van de dag”- “Ster“ en de ”Cyclische beweging 1t/m4.                                                                                                    cyclische beweging nr.1 

Het was voor ons als familie een hele vreemde gewaarwording. We stonden daar tussen een excentriek gezelschap in Vlaanderen. Hier hadden wij totaal geen ervaring mee. We waren vooral trots dat Gijs daar aan dat vreemde publiek zijn werk toonde, zeker zo kort na zijn inzinking. De expositie werd door de dichter Simon Vinkenoog geopend met een prachtige declamatie, iets over twee assen van het leven. De kleurrijke en heldere kunstwerken van Gijs hingen prachtig, een groot contrast met de creaties van de andere exposant Jan Vrancken. De kunst van Jan bestond vooral uit tekeningen waarin de verschillende tinten grijs gecombineerd met zwart de boventoon voerden.

Helaas is de eerste expositie uitgelopen op een ramp: de galeriehouder ging failliet. Vanwege dit faillissement werd er beslag gelegd op de inboedel van de galerie en hiermee ook op de werken van Gijs. Kortom de kunst van mijn broer was spoorloos verdwenen. De eigenaar van De Gele Gier was op dat moment ook onvindbaar.

Willen jullie weten hoe het verder is gegaan met de verloren werken?  lees dan het boek de Bosbloem. Nu nog te koop bij de Bruna, Heyhoef promenade Tilburg of te bestellen op de website http://www.schilderijengijs.nl/439885992