Ether

16. aug, 2020

Voor velen is het einde van de vakantie nabij. Wat doen de meeste van ons? We vergaren de foto’s en de herinneringen die hieraan vastkleven. Zo heeft ieder zijn eigen manier om na te mijmeren over de vakantie. Bij Gijs was dit niet anders. Alleen hij legde zijn dierbare herinneringen vast in tekeningen.

Vandaag wil ik jullie de tekening laten zien die hij maakte in 1982 tijdens onze trip naar:

Sant Remy de  Provence. Wij waren op doorreis naar Avignon en namen een stop. Gijs vertelde ons over Saint-Paul-de-Mausole waar Vincent van Gogh een tijdje was opgenomen en daar veel tekeningen had gemaakt.

De dag dat wij er waren was snoei heet. Wij waren met zijn drieën helemaal alleen en keken uit over een dal met lavendel bollen en rijen cipressen. We hoorde krekels en de lucht trilde van de hitte. We vielen stil vanwege de schoonheid die voor ons openbaarde.

Niets zeggen, natuurgeluiden waarnemen en tekenen is een waar genot voor diegene die dit kunnen. Gijs kon dit.

6. jul, 2020

Kermis 2020.

Hoe zal het nu gaan? Gaat het lukken met die 1,5 meter? laat een kermisbezoeker zich de pas afsnijden en in bepaalde routes lopen? Deze zomer zit zo vol met beperkingen.

Vol verwachting kijk ik uit naar de aangepaste kermis. De Tilburgse Kermis met al die mensen, die geboeide ogen, die vreemde attracties, de lampjes en die geuren. Waar zal ik me aan  vergapen? In vroegere tijden had men hier maanden voor gespaart met een dubbeltjes pot in de kroeg. Zou deze pot het corona tijdperk hebben overleeft?

Er komt weer een kind in me naar boven, vol met herinneringen;

Samen met vader naar de kermis, dartelend en huppelend vertrokken we vanaf de Stationsstraat en er gebeurde altijd wel iets tijdens de wandeling naar de kermispleinen. Eén van mijn broers viel van de hoge stoeprand en kwam snikkend, met een geschaafde de knie aan bij kermis. Jantje die uit de wandelwagen viel omdat we niet opletten dat de stoeprand ophield.  Of ik, die zo aan het rondkijken was naar van alles en nog wat en hierdoor een lantarenpaal niet zag en daar met een harde knal tegen aanliep om vervolgens met sterretjes draaiend voor mijn ogen weer op te staan. Nee wij hadden geen draaimolen nodig. De voorpret was al voldoende. We vergaapten ons aan al die attracties met vreemde vrouwenfiguren die zo groots waren beschilderd op de kermisattracties. De man die vanaf zijn kermiswagen bijzondere rariteiten van mensen aankondigde. Zoals de vrouw met de baard,  de dikste moeder en zoon ter wereld. Ik vond deze mensen altijd heel zielig en snapte niet dat zij zich zomaar lieten bekijken.

Samen met Phillip mocht ik soms in de zweefvliegtuigjes. Ik vond het heerlijk die snelheid met de wind in mijn haren. Van Philip mocht ik niet laag vliegen want dan werd hij misselijk. Om te plagen deed ik dit toch wel een paar keer. Toen Gijs en Jan wat groter waren  bezochten ze vaak het glazen doolhof.

In herinnering ruik ik de geuren van de suikerspin en oliebollen kramen. De oliebollen werden door vader steevast afgekeurd, veel te vet was zijn gevleugelde uitspraak.  Het vet mag niet stinken, want dan is het oud werd ons geleerd. Soms kregen we een suikerspin. Voor moeder kocht vader een bosje paling. Moeder stond samen met een knecht in de automatiek, terwijl wij weg waren. Als troost voor alle ongemakken mochten we gokje wagen bij het touwtje trekken, hier hadden we altijd prijs en kregen een zuurstok die we pas mochten openmaken als we thuis waren. Uren later kwamen we thuis en kregen van moeder achterin de automatiek wat drinken. Daarna gingen we moe naar bed om verder te dromen over die wonderlijke wereld van de kermis.

Gijs was ook dol op de kermis en heeft over dit thema veel getekend en gefotografeerd.  Hij geeft de kijker twee gezichten mee. Eén de lugubere kant van het kermisleven en het kleurrijke vroegere werk. Deze heb ik onlangs tussen al zijn tekeningen terug gevonden. Het is een techniek op papier met verf, gemaakt in 1982. Voordat hij naar de kunstacademie ging.

Mobiele goktent.

Begerende prijs en munt

lokt met stemmig licht.

9. jun, 2020

Schitterende plets

Schept enige verwarring

Vertoont sensatie

2. mei, 2020

Onze vader heeft ook een rol gespeeld in de oorlogsjaren. Zoals al beschreven in het boek. (Zie de passage van onderstaande tekst.)

 

Tijdens de 2e wereldoorlog moesten  de 2 oudste zonen onderduiken, zodat ze niet naar Duitsland gedeporteerd konden worden om daar te gaan werken in de wapenindustrie. Gaandeweg ontstond er meer schaarste, de bezetter nam alles mee naar Duitsland. Er was een groeiend tekort aan goederen en levensmiddelen. Zoon Jan zat nog steeds ondergedoken, ging ‘s nacht voor de eigen bevolking brood bakken en later ook voor de bevrijders, de Engelsen. In dezelfde bakkerij werd overdag brood gebakken voor de Duitsers. Via een Duitse officier heeft grootvader Philip geregeld dat zijn 2e zoon Jan een ausweis (paspoort) kreeg, zodat hij niet in Duitsland hoefde te werken. Hij mocht nu ook overdag brood bakken om te helpen de bevolking van genoeg voedsel te voorzien. Grootvader zorgde er als secretaris van het slagersgilde voor dat het vlees op een eerlijke en rechtvaardige wijze werd verdeeld.”

 

Maar er is nog meer en dit heb ik onlangs gevonden. Een origineel document van de Duitse “oberstleutnant”. Ik heb nog meer geschreven van de avonturen die vader heeft meegemaakt tijdens de 2e wereldoorlog. Mocht je dit leuk vinden te lezen? Stuur dan een e.mail naar kunstcollectiegijs@ziggo.nl  dan krijg je persoonlijk dit verhaal toegezonden.

11. apr, 2020

Alweer 6 jaar dat Gijs niet meer onder ons is.

Met Koffie en een chocolaatje gedenk ik hem.